Placyda Bukowska
Biografia
Placyda Bukowska z domu Siedlecka urodziła się w 1907 roku w Białymstoku jako trzecie z siedmiorga dzieci Zuzanny i Jana Siedleckich. Jej ojciec prowadził zakład szewski, a rodzina mieszkała przy ulicy Czystej. Ukończyła Państwowe Gimnazjum im. księżnej Anny z Sapiehów Jabłonowskiej, a następnie w 1929 roku rozpoczęła studia malarskie na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, gdzie uczyła się m.in. pod kierunkiem profesora Ludomira Sleńdzińskiego. Studia ukończyła w 1936 roku.
Po studiach zaangażowała się w życie artystyczne Wilna, przystępując do Spółdzielni Pracy Artystów Wileńskich oraz do Grupy Wileńskiej. W 1937 roku wyszła za mąż za architekta Stanisława Bukowskiego. Po wojnie, w związku ze zmianą granic, para osiedliła się w Białymstoku, gdzie artystka podjęła pracę nauczycielki w Szkole Sztuk Plastycznych.
W 1950 roku urodziła syna Andrzeja, który miał zespół Downa. Przez osiem lat zajmowała się jego opieką, co ograniczyło jej aktywność twórczą. W latach 60. powróciła do tworzenia, a w 1961 roku miała pierwszą indywidualną wystawę w Muzeum Okręgowym w Białymstoku. Kontynuowała także współpracę z mężem przy projektach sakralnych, m.in. projektując witraż w kościele św. Rocha i uczestnicząc w dekoracji kościoła w Dojlidach. Zmarła na atak serca 18 grudnia 1974 roku.