Lipman Halpern

Lipman Halpern urodził się 10 grudnia 1902 roku w Białymstoku, w rodzinie żydowskiej. Był bratem historyka Israela Halperna. Studiował medycynę na Uniwersytecie w Królewcu, którą ukończył w 1928 roku. Po studiach pracował jako asystent w Klinice Psychiatrycznej w Królewcu, a następnie w Klinice Psychiatrycznej w Berlinie oraz w Instytucie Badań Mózgu w Zurychu.

W 1934 roku, w związku z narastającym antysemityzmem w Europie, wyemigrował do Palestyny. Był jednym z założycieli szpitala Hadassah w Jerozolimie, gdzie zorganizował oddział neurologii. W 1936 roku przeprowadził pierwszy spis chorych psychicznie Żydów w Palestynie, co stanowiło ważny wkład w rozwój psychiatrii w regionie. Pełnił funkcję dyrektora Szkoły Medycznej Hebrajskiego Uniwersytetu Hadassah.

Halpern był uznanym naukowcem, autorem wielu prac naukowych poświęconych m.in. chorobie Wilsona, stwardnieniu rozsianemu, padaczkom i afazji. Wprowadził termin makrostereoagnozji. W 1953 roku otrzymał Nagrodę Izraela w dziedzinie medycyny jako jej pierwszy laureat. Zmarł 26 września 1968 roku w Jerozolimie.