Witold Budryk

Witold Budryk urodził się 24 lutego 1891 roku w Białymstoku. Studiował górnictwo w Instytucie Górniczym Carycy Katarzyny II w Petersburgu, a następnie ukończył studia inżynierskie w Szkole Politechnicznej we Lwowie i na Politechnice Warszawskiej.

W 1928 roku otrzymał tytuł doktora górnictwa jako pierwszy w historii Polski, na podstawie pracy o ruchu posadzki płynnej w rurociągach zamuleniowych. Od 1936 roku był członkiem Akademii Nauk Technicznych.

Podczas II wojny światowej, 6 listopada 1939 roku, został aresztowany wraz z profesorami Uniwersytetu Jagiellońskiego i osadzony w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen, skąd zwolniono go w 1940 roku.

Po wojnie pełnił funkcje dziekana Wydziału Górniczego (1936-1948) oraz Wydziału Geologiczno-Mierniczego (1947-1948). W latach 1956-1958 był rektorem Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, wybranym przez studentów podczas strajków w 1956 roku. Był członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk.

Autor 120 prac naukowych, w tym patentów z zakresu przeróbki węgla i rud metali. Zmarł 18 listopada 1958 roku w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Alei Zasłużonych.