Henryk Bekker

Henryk Bekker urodził się 6 czerwca 1886 roku w Białymstoku, w rodzinie Abrama Isaaka, przedsiębiorcy, i Heleny (Chaji) z domu Wajnberg. Ukończył szkołę średnią w Białymstoku lub Gimnazjum Humanistyczne w Chełmie. W 1906 roku rozpoczął studia na politechnice w Monachium, które ukończył w 1911 roku, uzyskując tytuł inżyniera budownictwa. Ożenił się z Heleną Zynger z Lublina, z którą mieszkał na wschodniej Ukrainie, gdzie w 1918 roku urodziła się ich córka Irena.

Po zakończeniu I wojny światowej przeprowadził się z rodziną do Lublina, gdzie od 1922 roku pracował jako inżynier wolnopraktykujący. Zaprojektował ponad 20 obiektów, głównie dla żydowskich inwestorów, w tym budynki Spółdzielczego Stowarzyszenia Mieszkaniowego „Spółdom”, kamienice czynszowe, Dom Kultury im. I.L. Pereca oraz mykwy w Głusku i Bychawie. Prowadził własną firmę budowlaną.

Od połowy lat 20. XX wieku był aktywny w życiu społeczności żydowskiej Lublina. Należał do Towarzystwa Popierania Produkcji Ludności Żydowskiej w Polsce i Towarzystwa Ochrony Zdrowia. Był działaczem Żydowskiej Partii Ludowej, z której ramienia w 1927 roku został wybrany do rady miejskiej Lublina, a w 1929 roku uzyskał reelekcję. W grudniu 1936 roku wybrano go na przewodniczącego rady gminy żydowskiej w Lublinie. Angażował się także w komitety wspierające uchodźców żydowskich z Niemiec.

W styczniu 1940 roku, po rozpoczęciu niemieckiej okupacji, został przewodniczącym lubelskiego Judenratu. Swoje obowiązki pełnił ideowo, starając się pomagać ludności żydowskiej, m.in. jako przewodniczący Wydziału Zamiejscowych Obozów Pracy, gdzie organizował pomoc dla więźniów obozów w Bełżcu i Tyszowcach.

W nocy z 16 na 17 marca 1942 roku Niemcy rozpoczęli likwidację getta lubelskiego. W dniach 31 marca 1942 roku, podczas deportacji, Bekker został pozbawiony stanowiska i wraz z rodziną wywieziony do obozu zagłady w Bełżcu, gdzie został zamordowany.