Chajka Grossman

Chajka Grossman urodziła się 20 listopada 1919 roku w Białymstoku. Jako nastolatka wstąpiła do Ha-Szomer Ha-Cair, socjalistyczno-syjonistycznego ruchu młodzieżowego, którego była liderem w Polsce. Została wysłana do Brześcia Litewskiego, aby organizować działalność ruchu w tym regionie.

Po wybuchu II wojny światowej przeniosła się do Wilna, gdzie działała w kierownictwie podziemnego Ha-Szomer Ha-Cair. Po inwazji Niemiec na Związek Radziecki w 1941 roku wróciła do Białegostoku i działała w getcie. Używając podrobionych dokumentów na nazwisko Halina Woranowicz, działała jako kurierka między gettami w Białymstoku, Wilnie, Lublinie i Warszawie. Dzięki polskiej tożsamości kontaktowała się z oddziałami partyzanckimi, kupowała i przemycała broń do getta. W 1943 roku brała udział w powstaniu w getcie białostockim, walczyła w nim, a następnie pomagała ocalałym w przedostaniu się do partyzantki.

Po wojnie pracowała w Centralnym Komitecie Żydów Polskich, opiekując się uchodźcami i ocalałymi. W 1948 roku otrzymała Order Krzyża Grunwaldu III klasy. W tym samym roku wyemigrowała do Palestyny, a w 1949 roku napisała książkę "Ludzie podziemia" i wyszła za mąż za Me’ira Orkina.

Była sekretarzem hajfijskiego oddziału Mapam. W latach 1969-1981 i 1984-1988 zasiadała w Knesecie z list Koalicji Pracy, skupiając się na sprawach społecznych i kobietach. W 1977 i 1984 roku tymczasowo opuszczała Koalicję Pracy, zakładając frakcję Mapam, ale wracała do niej. W 1993 roku zapadła w śpiączkę, która trwała trzy lata, aż do jej śmierci 26 maja 1996 roku.