Wacław Białkowski

Wacław Białkowski urodził się 30 stycznia 1905 roku w Białymstoku, w rodzinie Jana. Uczęszczał do Gimnazjum im. Zygmunta Augusta, gdzie był inicjatorem wydawania gazetki „Głos Uczniowski”. Następnie studiował prawo na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, uzyskując w 1932 roku tytuł magistra. W czasie studiów związany był z lewicą akademicką, a wśród jego przyjaciół znajdowali się m.in. Henryk Dembiński i Stefan Jędrychowski.

W latach 1933-1939 pracował w administracji państwowej w Postawach i Głębokiem, gdzie zajmował m.in. stanowisko wicestarosty. Podczas II wojny światowej pracował fizycznie w Białymstoku. Po wojnie, w 1945 roku, wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego, obejmując wkrótce ważne funkcje w strukturach wojewódzkich partii.

Od 1944 roku pełnił obowiązki zastępcy pełnomocnika PKWN na województwo białostockie, formalnie zostając wicewojewodą w kwietniu 1945. Urząd ten sprawował do stycznia 1949 roku, a w okresach zmian na stanowisku wojewody trzykrotnie przejmował obowiązki wojewody białostockiego. Był także pełnomocnikiem rządu ds. nacjonalizacji przemysłu w tym województwie.

W styczniu 1949 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie objął funkcję wicewojewody warszawskiego, którą sprawował do reformy administracji w 1950 roku. Później pracował m.in. jako zastępca rektora Uniwersytetu i Politechniki Warszawskiej ds. administracyjnych, kontynuując działalność w aparacie partyjnym SD.

Zmarł 25 grudnia 1978 roku w Białymstoku i został pochowany na Cmentarzu Farnym. Był odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi.