Andrzej Babiński

Andrzej Babiński urodził się 5 stycznia 1938 roku w Białymstoku, w rodzinie Feliksa, inżyniera rolnika, i Leontyny z Pytlewskich, nauczycielki. Dzieciństwo spędził na wsi białostockiej w czasie II wojny światowej. W 1955 roku zdał maturę w I Liceum Ogólnokształcącym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu.

W latach 1957-1961 studiował filozofię na sekcji psychologicznej Wydziału Filozoficznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, jednak zrezygnował niemal pod koniec studiów. Pierwsze wiersze datowane są na 1954 rok. Publikował w prasie literackiej, m.in. w "Poezji", "Radarze" i "Nurcie". W latach 1972-1974 był współredaktorem poznańskiego "Nowego Dzwonka Porannego".

Przyjaźnił się z Edwardem Stachurą, Ryszardem Milczewskim-Bruno i Wincentym Różańskim. Ciężko przeżył śmierć Stachury, której poświęcił wiersz "Nad grobem Stachury".

Debiutował w 1975 roku tomem "Z całej siły", za który w 1976 roku otrzymał Nagrodę "Peleryny" w konkursie "Czerwonej róży". W 1977 roku wydał tom "Znicze", nagrodzony Medalem Galerii Nowej w Poznaniu. Był także laureatem innych konkursów, a w 1979 roku został członkiem Oddziału Warszawskiego ZLP.

Babiński zmagał się z chorobą psychiczną - schizofrenią paranoidalną, co utrudniało mu karierę poetycką. Zmarł śmiercią samobójczą 14 maja 1984 roku w Poznaniu, w wyniku upadku z mostu Marchlewskiego. Został pochowany na cmentarzu Junikowskim.

Jego twórczość charakteryzuje się polaryzacją - od tkliwych wierszy o Poznaniu i miłości, po utwory pełne okrucieństwa i katastroficznych wizji. Wydał tomiki: "Z całej siły" (1975), "Znicze" (1977), a pośmiertnie ukazały się "Znicze i inne wiersze" (1985) oraz "Uwierzenie moje" (2000).